Halloween party ideas 2015
.

இராமன் புலாலுண்டவனே – வால்மீகி இராமாயணம்

- டாக்டர் இராதாசியாம் பிரம்மச்சாரி (Dr. Radhasyam Brahmachari,), கொல்கத்தா பல்கலைக் கழகத்தில் இயற்பியல்துறைப் பேராசிரியர்.

- மொழிபெயர்ப்பு: முத்து.செல்வன், பெங்களூரு

இந்தக் கட்டுரை hindtodaynews இணையதளத்தில் :4/18/2008 அன்று பதியப்பட்டது.. இந்தக் கட்டுரையில் காணப்படும் செய்திகள் பண்டித இ.மு.சுப்ரமணியப்பிளை அவர்களுடைய இராமயண ஆராய்ச்சி நூற்தொகுப்பிலும் உள்ளன.  இந்தத் தொகுப்பின் கட்டுரைத் தொடர் விடுதலையில் தொடர்ந்துவருவதையும் அறிவீர்கள். பண்டித இ.மு.சுப்ரமணியப்பிள்ளை – குடி அரசு இதழில் 1929 முதல் சந்திரசேகரப்பாவலர் என்ற பெயரில் ‘இதிகாசங்கள்’ என்னும் தலைப்பில் எழுதப் பெற்று வெளிவந்த இராமாயண ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளைத் தொகுத்தது; பெரியார் சுயமரியாதைப் பிரசார நிறுவன வெளியீடு, ஆறாம் பதிப்பு பிப்ரவரி 2003)
இருப்பினும் ஒரே பதிப்பில் செய்திகளைத் தொகுத்துக் கொடுப்பதற்காக இந்தக் கட்டுரை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும் நாம் கூரினால் இந்தப் பெரியாரியலார்க்குப் புளுகுவதே வேலை என்று பொய்யுரைத்துப் புறந்தள்ளவே முனைவார்கள். அதனால்தான்  வங்காளப் பேராசிரியர் ஒருவர் தாரகாந்த் காவ்யதீர்த்தர் என்பவர் மொழிபெயர்த்த வால்மீகி இராமயண மேற்கோள்களைக் கொண்டு நிருவிய கட்டுரையை உங்கள் பார்வைக்கும் பகிர்தலுக்கும் முன்வைக்கின்றேன். மு.செ.
**
வேத காலம் புலால் உணவு பரவலாக இருந்த காலம் ஆகும். இந்த நாட்டு துறவிகள் (இருடிகள்) புலால் உணவை உட்கொண்டதை வேத நூல்கள் மூலம் அறியலாம். ஆனால் காலப்போக்கில் புலால் மறுத்தல் வட பகுதிகளில் வேரூன்றத் தொடங்கியது. இன்றுள்ள புலால் மறுப்பாளர்கள் இந்த உண்மையை ஏற்கத் தயங்குகிறார்கள். குறிப்பாக, இராமன், இலக்குவன், சீதை ஊனுணவை உண்டவர்கள் என்பதை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து சில பகுதிகளைக் காட்டி அதனை நிறுவுவதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

இராமன் இலக்குவனுடனும் சீதையுடனும் அயோத்தியைவிட்டுக்  காடேகினான் அல்லவா? அங்கு ஒரு காட்சியைப் பார்ப்போம்.: அயோத்தியா காண்டம் சருக்கம் 52, பாடல் 102

Tau tatra caturo mahāmṛgān varāham ṛ  śyaṃ mahārurum l
Ādāya medhyaṃ tvaritaṃ bubhukṣitau vāsāya kāle yayaturvanasparitam ll(Ayodhyā/52/102)  

உடன்பிறந்தோர் இருவரும் (இராமனும் இலக்குவனும்) வத்சயத் தேசத்தில் நுழைகின்றனர். மிகுந்த பசியுடனிருந்த அவர்கள், வராக, இரிசிய, பிரிசதா, மகாவுரு என்னும் பெயர்களுடைய நான்கு மான்களைக் வேட்டையாடி அவற்றின் தேர்ந்தெடுத்த ஊன் பகுதிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மரத்தடிக்குச் சென்றனர். (tr. By Tarakanta Kavyatirtha, Vālmīki Rāmāyaṇa, P M Bagchi and Company, Calcutta-6, p-177).,

பின்னர், தொடர்ந்து காட்டு வழியே சென்றபோது, இராமனும் இலக்குவனும் யமுனையாற்றங்கரையில் பல விலங்குகளைக் கொன்று அவற்றின் புலாலை உண்டனர். (மேலது பக் 181)
Krośamātraṃ tato gatvā bhrātarau Rāmalakṣaṇau l
Vahun medhyān mṛgān hatvā ceturyamunāvane ll   (Ayodhyā/55/32) 

சித்திரக்கூட மலையை அடைந்த அவர்கள் வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில்  சிலகாலம் தங்க முடிவெடுத்தனர். அவர்கள் தங்குவதற்காக ஒரு குடிசையைக் கட்டினர். அப்போது இலக்குவனிடம் இராமன், குடிசையினுள் புகுவதற்கு முன் “வாஸ்துயக்ஞ” செய்ய வேண்டுமென்றும் அதற்காகச் சில விலங்குகளைக் கொன்று வருமாறு கூறினான்..
Bhrāturvacanamājñāya Lakṣaṇaḥ paravīrahā l

Cakāra ca yathoktaṃ hi taṃ Rāmaḥ punaravrabīt ll
Aiṇeyaṃ śrapayasvaitacchālāṃ yakṣyāmahe vayam l 
Tvaba soumyamuhūrtoyaṃ dhruva śca divaso hyayam ll (Ayodhyā/56/24,25)

இலக்குவன் அண்ணனின் கட்டளையை நிறைவேற்றினான். அப்போது இராமன் அவனிடம், “ நீ வேட்டையாடிய மானை நன்றாக வேக வைத்துக் கொண்டு வா., அதனைப் படையலாக்கி இந்தக் குடிசையை வழிபடுவோம். இன்றைய நாள் துர்வ என்றழைக்கப்படும் நன்னாள் ஆகும். .இந்த நாளின் ஒவ்வொரு பொழுதும் தூயதே.” என்றான் (மேலது, பக்.182)

Sa Lakṣaṇaḥ kṛṣṇa mṛgaṃ hatvā medhyaṃ pratāpvān l
Atha cik  ṣep saumitriḥ samiddhe jātavedasi  ll
Taṃ tu pakvaṃ smājñāya niṣṭaptaṃ chinnaśoṇitam l
Lakṣaṇaḥ  puru ṣabyaghramatha rāghabamabrabīt ll(Ayodhyā/56/26,27)

இலக்குவன் ஒரு கருப்பு மானை வேட்டையாடி அதன் உடலத்தைக் கொண்டுவந்திருந்தான். இராமன் கூறியதற்கேற்ப அந்த மானின் உடலை நெருப்பில் வீசி வேக வைத்தான். அது நன்றாக வெந்து விட்டது என்பதை அறிந்து, “அண்ணா! நான் மானின் உடலை நன்றாக வேக வைத்து விட்டேன். வேள்விக்குரிய (யக்ஞம்) சடங்குகளைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். அதனை நிறைவேற்றிடுங்கள்” என்று கூறினான். (மேலது, பக். 182-183)

அவ்வாறு வேக வைத்த மானின் புலாலை என்ன செய்திருப்பார்கள்? அதை வீசி எறிந்திருப்பார்களா? அதனை அவர்கள் உண்டிருப்பார்கள் என்பதே அறிவார்ந்த முடிவு.
அங்கிருந்து புறப்பட்டு மந்தாகினியாற்றங்கரையை அடைந்தனர். அந்தக் காட்சியை வால்மீகி இராமாயணம் கூறுகிறது.. எப்படி?
Taṃ tadā darśayitvā tu maithilī girinimnagām l 
Niṣasāda giriprasthe sītāṃ māṃsena chandayan ll 
Idaṃ medhyaṃ svādu niṣṭaptamidamagninā l
Evamānte sa dharmātmā sītayā saha rāghavaḥ ll  (Ayodhyā/96/1,2)

இராமன் முதலியோர் காடு, மலைகளைக் கடந்து மந்தாகினியாற்றங்கரையை அடைந்து ஓரிடத்தில் ஓய்வெடுக்கின்றனர். அப்போது, மிகுதியான அளவில் மான்கறி சமைக்கப்படுகிறது. சீதையை மகிழ்விக்கும் பொருட்டு இராமன் சீதையிடம், “இந்த உணவு மிகவும் சுவையாக உள்ளது. புதிதாக நெருப்பில் சுடப்பட்டது .என்பதால் தூய்மையானது” என்று கூறினான். அங்குச் சில காலம் இப்படியே தங்கி இருந்தனர், (மேலது, பக். 233)
இராமன் மான் புனைவில் இருந்த மாரீசனைக் கொன்றபோது, அவன்” ஓ! சீதா! ஓ! இலக்குமணா!” என்று கூவினான்.  அந்த நேரத்தில் இலக்குவனும் சீதையும் எந்த நிலையில் இருந்திருப்பர்கள் என்பது குறித்து இராமன் கவலை கொள்கிறான்.
Nihatya pṛṣataṃ cānya māṃsamādāya  rāghavaḥ l 
Tvaramāṇo janasthānaṃ sasārābhimukhaṃ tadā ll  (Araṇya/44/27)

கவலை கொண்ட அவன் மற்றொரு மானைக் கொன்று அதன் ஊனைத் தின்றுவிட்டு, அவர்கள் குடிசையை நோக்கிச் சென்றான். (மேலது, பக். 319)
முனிவன் புனைவில் இருந்த இராவணனுடன் உரையாடிய சீதை அவனிடம்,”என் கணவன் இராமன் விரைவில் பல வகையான பழங்களுடனும்  வேட்டையில் கொன்ற மான் கறியுடனும் (மாமிசம்) பன்றிக் கறியுடனும் (வராக மாமிசம்) உடும்புக் கறியுடனும் வருவான். சற்றே காத்திருங்கள். நீங்கள் அருள்கூர்ந்து உங்கள் பெயரையும் குலப்பிரிவையும் (கோத்திரம்) கூறிடுங்கள். அத்துடன் இந்தக் காட்டில் நீங்கள் எதற்காகத் திரிகிறீர்கள் என்பதையும் கூறிடுங்கள்” என்றாள்.(மேலது, பக். 323)
இதிலிருந்து இராமன் காட்டினுள் வேட்டையாடச் செல்வது வேட்டையில் கொன்ற விலங்குகளின் ஊனைத் தின்பதற்காகவே என்பது புலனாகின்றது.
சீதையை இராவணனிடமிருந்து மீட்கப் போராடிச் செத்துப் போன சடாயுவுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்வதற்காக காட்டிலிருந்த பல மான்களைக் கொன்று அவற்றின் கறியை கடவுள்களுக்குப் படைத்தான். (மேலது, பக்.362)

Rāma atha sahasaumitrirvanaṃ gatvā sa vīryavān l
Sthūlān hatvā mah āroh īnanutastāra taṃ dvijam ll (Araṇya/68/32)

இராமன் கபந்தன் என்னும் அரசனைக் (அரக்கனாம்) கொலை செய்தபோது இறப்பதற்கு முன்னர் கபந்தன், “இந்த இடத்தில் கட்டி வெண்ணெய்யைப் போலக் கொழுத்த பறவைகளைத் தின்னலாம். பம்பை ஆற்றில் உரோகித்த, சக்ரத்துண்ட, நலமீன் போன்ற மீன் வகைகளைக் காண்பாய். நீ உன்னுடைய வில்லை அம்பையும் பயன்படுத்தி அவற்றைக் கொல்வாய். இலக்குவன் அவற்றை நன்றாகக் கழுவி வறுத்து உனக்குப் பக்தியுடன் படைப்பான்” என்று கூறினான். (மேலது, பக் 358)

Ghṛtapiṇḍopamān sthūlāṃstān dvijān bhakṣ ayiṣyatha l 
Rohitān vkratuṇḍāśca nalamīnāṃśca rāghava ll 
Pampāyāmiṣubhirmatsyāṃstatra rāma rabān hatān l 
Nistavakyakṣāṇayastaptānkṛ śānaikakaṇṭakān ll 
Tava bhaktyā samāyukto Lakṣmaṇaḥ sampradāsyati l  (Araṇya/73/24,25,26)

இராமன் வாலியைக் கொன்றபோது, இறக்கும் முன் வாலி, “ ஓ! இராகவா! காண்டாமிருகம், உடும்பு, முயல், முள்ளம்பன்றி, ஆமை ஆகிய விலங்குகள் கூர்நகங்களையுடைய விலங்குகள். பார்ப்பனர்களும் சத்திரியர்களும் அவற்றின் ஊனைத் தின்ன ஏற்கப்பட்டிருக்கின்றது” என்று கூறினான். (மேலது, பக் 389).

Pañca pañcanakhā bhakṣyā brahmakṣatreṇa rāghava l 
śalyakaḥ śvābidho godhā śaśaḥ kurmaśca pañcamaḥ ll (Kiṣkindhā/17/39)

வால்மீகி இராமாயணத்தில் இது போன்றுள்ள வரிகளால், வனவாழ்க்கையின் போது காடுகளில் திரிந்த இராமன். இலக்குவன், சீதை ஆகியோர் விலங்குகளைக் கொன்று அவற்றின் ஊனைத் தின்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர் என்பது மெய்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது இலங்கையை வென்ற பிறகு அசோகவனத்திற்குச் சென்ற இராமனுக்குக் காவலாளிகள் பல வகையான பழங்களையும் சமைத்த புலால் வகைகளையும் படைத்துள்ளனர். (மேலது, பக். 667)
******

Post a Comment

Powered by Blogger.